Bir çocuk ağlıyor Bağdat’ta, Kerkük’te, Musul’da...
Bir çocuk ağlıyor Filistin’de, kan kokuları içinde...
Bir çocuk ağlıyor İsrail’de, bombaların gölgesinde...
Bir çocuk ağlıyor İran’da, ana kucağında...
Bir çocuk ağlıyor Washington’da, baba o küçüğü vurma diye...
Bir çocuk ağlıyor Afrika’da, ben ve kardeşlerim aç diye...
Bir çocuk ağlıyor Çeçenistan’da, Rus amca beni öldürme diye...
Bir çocuk ağlıyor memleketimde, baba kardeşlerim ölüyor neden susuyorsun diye...
Bir çocuk ağlıyor dünyada, Barış... Barış... Barış... diye...

Bu gece sensizlik kaplamış bu şehrin karanlık sokaklarını.
Kaldırımlar ise,
Sessizce mırıldanıyor sensizliğe,sensizliği haykırırcasına...
Senin değil,sensizliğin dahi kaybolduğu bu sokaklarda sessizce yürürken
Böyle,herşey üstüme geliyor sanki.
"Bu şehirde artık sevgilin yok" dercesine...
Bu gece yağmur yağıyor,
Evet,yine yağmur yağıyor bu karanlık şehrin üzerine
Sensizliğe ağlarcasına...
Sonra haykırıyor gece sabaha,
Bir daha,bir daha sakın doğma dercesine...
Yağmurlar altında dolaşıyorum bu şehrin karanlık ve uzun sokaklarında.
Ve...
Nasırlaşmış parmaklarımın arasında tutuyorum dün akşamdan kalma bir çift gülü...
Böyle,sımsıkı tutuyorum bütün savdaların o altın anahtarlarını.
Avuçlarımdan kan akıyor kurumuş toprağa ama yinede sımsıkı tutuyorum.
Sevdayı,acıyı,hasreti...
Bir gülümü bıraktım soldu gitti,
Belkide,belkide bir gülümü daha soldurmak istemiyorcasına...
Bu gece,bu şehir karanlık gökyüzünün aynası olmuş sanki.
Ne lambalar yanıyor şehrin sokaklarında,ne aşıklar buluşuyor çeşme başında,
Ne’de saklanmaç oynuyor küçük çocuklar köşe başında...
Biliyor musun?
Artık mutlu sonla biten aşk şiirleri yazmıyorum,yazamıyorum
Aslında ben yazmak istiyorum da,kalemim bir türlü yazmıyor...
Artık,sensizlik ve hüzün bürüdü bütün mısralarımı.
Bekleyişler ve ayrılıklar kapladı bütün dörlüklerimi.
Ve,ve ölüm nokta oldu bütün şiirlerime...
Gözyaşlarım ise,imza atarcasına hep şiir sonlarındaki
“Asi bir şair” kelimesinin altında.
Kanlı gözyaşlarım...K anlı!..
Sana birşey söyleyeğim mi?
Artık,sensizliği ve hüznü kaldırıp atmak istiyorum bütün mısralarımdan.
Tabi,ayrılıkları ve bekleyişleride kaldırmak istiyorum şiir aralarından.
Fakat,fakat ölümü kaldırmak istemiyorum saman kağıtlarımdan.
Çünkü sensizliğe yalan söyleyemem ben...
Bazende,bütün şiirlerimi ateşe verip,öylece kaçıp gitmek istiyorum bu şehirden.
Ama yapmıyorum,yapamıyorum...
Ne hatıralara sırtımı dönebiliyorum,
Ne’de geçmişime bir göz kırpıp silebiliyorum...
Şimdilerde bütün şiirlerim başlıksız duruyor o kilitli çekmecem de,
Hani şu sağdan ikinci çekmece varya
İşte,işte bütün hatıralarımı sakladım o çekmeceye...
Belki birgün geri dönüp,başlık atmak istersin geçmişimdeki o gizli deftere...
Biliyor musun?
Artık şiirlerimin sonlarınıda yazmıyorum,yazamıyorum.
Biliyorum ki,birgün geri döneceksin sokaklarında sensizliğin volta attığı bu şehre.
Ve,bu şehre geldiğinde ise,
Hemen bana koşacaksın,ardına bile bakmadan...
Böyle,geçmişe bir kırpıp
Hemen bana koşacaksın,ardına bile bakmadan...
Ve göreceksin uzaktan,
Bahçesinde solmuş güllerin bulunduğu o eski evi...
Biraz daha hızlı koşmaya başlayacaksın yokuşu,
Sonra,hızlı hızlı çıkacaksın pembe panjurlu evimizin merdivenlerini.
Daha sonra,lale motifleriyle süslü o eski kapıyı çalacaksın,
Böyle “ben geldim...” dercesine...
Kapıyı açan sensizlik olacak.
Sonra içeri gireceksin.
Daha sonra etrafına bakacaksın yaşlı bir çift gözle,
Ve göreceksin hiçbirşeyin değişmediğini...
Masanın üzerinde duran o tozlu tarih kitaplarını göreceksin.
Sehbanın üzerinde ise,
Giderken vazonun içine bıraktığın o boynu bükük solmuş gülleri...
Dokuz onbeşe takılı kalmış saati göreceksin duvarda,
Böyle,sensizliğe takılı kalmış
Yok yok,sensizliği beş geçiyor aslında...
Sonra radyoda çalan o şiiri duyacaksın.
“Seni bekliyorum...” diye başlayan,
“Sonzuza kadar seni beklemeyi seviyorum Nisan Yağmuru...”diye biten o büyük aşk şiirini.
Duyacaksın dede yadigarı radyodan “Sonsuz Bekleyiş” adlı şiiri...
Ve...
Titreyen dudakrınla mırıldanacaksın,
“Bende,bende seni seviyorum...” dercesine...
Birden hatırlacaksın o şiiri.
Gittiğin günde o şiir çalıyordu,geldiğin bu günde.
Zaten sensizliğin kapladığı bu odada,
Yılladır çalıyor o şiir...
Sonra gözlerin geçmişe haykırırcasına ağlamaya başlayacak.
Daha sonra,masanın üstünde kurumuş güllere dayalı o tozlu zarfı göreceksin.
Üzerinde “Gülüme” diye yazan o tozlu zarfı...
Ve...
Ağlayan gözlerle içini açıp okuyacaksın yazdıklarımı...
“Gülüm...
İki gözüm...
Sevdam,acım,hasretim...
Seni bekliyorum...
Gülüm...
İki gözüm...
Sevdam,acım,hasretim...
Seni bekliyorum nasırlı ellerle tuttuğum bir çift sevdanın anahtarıyla...
Gülüm...
İki gözüm...
Sevdam,acım,hasretim...
Ve,seni bekliyorum işte,
Seni bekliyorum işte,sonzuza dek köşe başında...”
Sonra imzayı göreceksin,
“Asi bir şair” adına...
Kanlı gözyaşlarım ise hemen altında.
Daha sonra hemen koşacaksın köşe başına.
Böyle,ardına bile bakmadan.
Ve göreceksin uzaktan,
Taşında “Elveda Gülüm...” yazan o isimsiz mezarı...

Gözyaşlarım...
Gözyaşlarım yağmur olmuş yağıyor bu şehrin üzerine.
Bu gece sen yoksun bu şehirde,
Sanki bu cümleye inat edercesine
Gözyaşlarım yağmur olmuş yağıyor bu şehrin üzerine...
Bu gece heryer ıslak bu şehirde.
Kaldırımlar,sokak lambaları,camlar,kapı eşikleri,saçaklar...
Heryer ıslak bu şehirde.
Aslında bu gece bu şehir
Böyle,baştan aşağı sana sırılsıklam ıslak.
Bu gece bu şehir ağlıyor,bu mevsime inat.
Bu gece kaldırımlar,her zamankinden daha soğuk ve daha sessiz
Sanki birinden delicesine bir vurgun yemişler.
Bu gece sokak lambaları böyle yanıp sönüyor,yanıp sönüyor
Sanki biri onların devreleriyle oynamış.
Bu gece camlar ise paramparça
Sanki biri onları taş yağmuruna tutmuş.
Bu gece benimde yüreğim kanıyor,
Bu gece benimde yüreğim kanıyor,
Sanki birinden,böyle kanlı bir hançer yemişcesine...
Bu gece sen yoksun bu şehirde,
Bırakıp gittin bizi bu gece...
Yıllara inat,sağlam kalmaya çalışan kaldırım ve taşları
Küçük çocuklara inat, yanmaya çalışan o sokak lambası
Taşlara inat,bir bütün kalmaya çalışan buğulu camlar
Yağmura inat,uçmaya çalışan o martı
Fırtınaya inat,rıhtıma bağlı kalmaya çalışan o eski kayık
Mevsime inat,sabahı görmeye çalışan o çocuk
Rüzgara inat,dağılmamaya çalışan sahildeki kum
Kara bulutlara inat,görünmeye çalışan gökteki dolunay
Ve hepsine inat edercesine,
Ve hepsine inat edercesine yaşamaya çalışan o küçük kedi yavrusu...
Onlar seni sordular bana...
Seni sordular bu gece “sevgilin,sevgilin nerde...” diye.
Söyleyemedim...
Bu gece çekip gittiğini söyleyemedim onlara,üzülürler diye...
Nerden çıttı bu fırtına,bu yağmur,bu rüzgar,bu kara bulutlar... diye sordular.
Söyleyemedim...
O fırtınanın,o yağmurun,o rüzgarın,o kara bulutların...
Ben olduğunu söyleyemedim,ben olduğunu söyleyemedim...
Gözyaşlarım yağmur olmuş yağıyor bu şehrin üzerine.
Bu gece sen yoksun bu şehirde,
Belki dönersin,belki dönmezsin bilmem ama
Gözyaşlarım yağmur olmuş yağıyor bu şehrin üzerine...

...
Şimdi ise odamın duvarlarında geçmişe ağlayan resimler var.
Şöminem de yanan ayrılık mektupları,
Tarih kitaplarının arasında solmuş karanfiller,
Masamda ise,
Sensizliğe takılı kalmış bir saat var.
Sen,sen ey kadınım!..
Nerdesin şimdi...
Uzaklarda mısın?
Yoksa yüreğim kadar yakın mısın?
Nerdesin...
Eğer yanımdaysan göster kendini bana.
Göster kendini bana akmayan gözyaşım da,
Göster kendini bana boynu bükük karanfiller arasında,
Göster kendini bana...yanımda olduğunu bileyim,
Bu da yeter bana...

Kaçıyorum!..
Arkama bakmadan bu zifiri karanlık gecenin bağrına, delice koşuyorum.
Sokaklar bu gece herzamankinden daha soğuk ve daha sessiz.
Geçmişimden kaçıyorum ama hangi limana doğru kaçtığımıda bilmiyorum...
Belki geçmişime kaçıyorum, belkide geleceğime...
Belkide kendimi tanıdığım bu zifiri karanlık sokaklara geri dönüyorum.
Ben geçmişimden kaçmak iskerken,
Ayaklarım beni geçmişime geri götürüyorlar sanki...
Aklım "geçmişini unutanın, geleceği olmaz..." diyor.
Ben ise,
Geçmişimden, senden, hatıralardan kaçmak istiyorum.
Çünkü senden nefret ediyorum...
Bu gece karanlık buz tutmuş bu şehrin sokaklarında.
Nereye baksam karanlık!..
Bir sokak lambasının altıda karanlık,
Çıkmaz bir sokağın başıda...
Sokaklar...
Sokaklar hiçde benim tahmin ettiğim gibi değilmiş.
Her köşebaşı züppe dolmuş, kaldırımlar ise yosma kaynıyor...
Anlayacağınız, insan yürümeye bile korkuyor yani...
Sokaklar...
Sokaklar çok değişmiş.
Paylaşmak, acıma duygusu, kardeşlik diye bir şey kalmamış.
Şehir hiçde uzaktan göründüğü gibi değilmiş yani...
Biliyor musun?
Neden kaçtığımıda bilmiyorum.
Belki geçmişimden, belki senden, belkide hatıralardan...
Peki nereye kaçıyorum, temiz bir dünyaya mı?
Hayır!..
Galiba yine boktan bir hayatın içine geri dönüyorum.
Bazen aynanın karşısına geçiyorum da,
Kendime bir sürü soru soruyorum.
Ama nedense hiçbir zaman cevaplarını bulamıyorum...
Ben mi hayata ayak uyduramıyorum,
Yoksa hayat mı bana.
Gerçekten bu sorunun da, cevabını bilmiyorum...
Ben bu hayattan artık korkmaya başladım.
Evet korkmaya...
Galiba bu kaçışın sonu,
Ya ölüme gebe... ya ölüme...
Elveda geçmişimdeki sen,
Elveda geleceğimdeki sen,
Elveda içimdeki sen,
Elveda...

Seni bekliyorum...
Seni bekliyorum sen kokan o sessiz ve soğuk odamda,
Bir elimde, senden bana kalan tek fotoğraf
Sensizliğin fotoğrafı...
Diğer elimdeyse bir yudumluk kadeh!..
Dışarıda ise,
Sensizlik kokan, fırtınalı, ayaz mı ayaz bir gece...

Seni bekliyorum ay ışığında sahilde,
Bir elimde, gitarım ve sana yaptığım son beste
Sensizliğin bestesi...
Diğer elimdeyse bir yudumluk kadeh!..
Karşımda ise,
Beni yutmuk istercesine köpüren hırçın ve öfkeli bir dalga...

Seni bekliyorum bir meyhane köşesinde,
Bir elimde, bana yazdığın son mektup
Sensizliğin mektubu...
Diğer elimdeyse bir yudumluk kadeh!..
Masamda ise,
Dededen kalma on altılık baretta bir tabanca...

Seni bekliyorum bir balıkçı teknesinde,
Bir elimde, mis gibi yosun kokan balık ağları
Sensizliğin ağları...
Diğer elimdeyse bir yudumluk kadeh!..
Tam karşımda ise,
Demir atmamı istercesine bana bakan keskin kayalıklar...

Seni bekliyorum bir ölümün gölgesinde,
Bir elimde, şarjöre girmeye hazır soğuk bir son mermi
Sensizliğin mermisi...
Diğer elimdeyse bir yudumluk kadeh!..
Parmaklarımın ucunda ise,
Ölümün o korkak titrekliği...

Seni bekliyorum bir uçurumun kenarında,
Bir elimde, son paketimin son sigarası
Sensizliğin sigarası...
Diğer elimdeyse bir yudumluk kadeh!..
Biraz ileride ise,
Sonunu görmediğim karanlık bir uçurum...

Seni bekliyorum... seni seviyorum...
Yar, yar belkide ben seni değil,
Sonsuza kadar seni beklemeyi seviyorum...
Sonsuza kadar seni beklemeyi seviyorum "nisan yağmuru..."

Saat gece yarısına yavaş yavaş yaklaşıyordu...
Ben ise,
Herzaman olduğu gibi buğulu camların ardından şehri seyrediyordum.
Biliyor musun?
Buğulu camlar şehrin gerçek yüzünü örtüyor
Ve, beni hayal dünyamın şehrine götürüyorlar.
Bu hayal dünyamın şehri beni büyülüyor sanki...
Şehrin büyüsü, şehrin ışıkları gözlerimi alıyor
Tıpkı senin başak tarlası saçların gibi...
Dışarıda yine "nisan yağmurları" yağıyor.
Biliyor musun?
Nisan yağmurlarını çok seviyorum.
Belki yağmurların güzelliğinden,
Belkide, belkide doğum gününün nisan yağmurlarına dek gelmesinden.
Nedenini bilmiyorum ama nisan yağmurlarını çok seviyorum işte.
Dediğim gibi, dışarıda yine yağmur yağıyor
Ve, yağmurda kız kulesi bir başka güzel oluyor.
Kız kulesi, boğazın o eşsiz parçası
Tıpkı, tıpkı benim kalbimdeki sen gibi.
Tek, eşi benzeri bulunmayan birşey gibi...
Bazen yağmurları seyrederken sen geliyorsun aklıma.
Nedenini bilmiyorum ama herzaman da aklımdasın zaten...
Bazende seni, nisan yağmurlarına benzetiyorum.
Bazen, bir yağmur damlası kadar etkileyici ve güzel oluyordun.
Bazende, bir yağmur damlası kadar hırçın ve öfkeli...
Ama herzaman benim tatlı, masum, küçük bebeğim olarak kalıyordun.
Sana bir şey söyleyeğim mi?
Hırçın olduğun zamanlar, elinden şekeri alınmış küçük bir çocuk gibi oluyordun.
Biraz dokunsam hemen ağlayacaktın sanki...
Ama, ama benim için senin bir damla gözyaşın
Bir serçenin ilk gözyaşları kadar çok değerliydi.
Ama sen bunu bilmiyordun, ki zatende bilmedin...
Bazen kendimi, bu buğulu camların ardından
Şehrin o göz alıcı ışıklarına bırakıyorum.
Işıkların büyüsünde kayboluyorum sanki...
Nedenini bilmiyordum ama senin gözlerine baktığımda da aynı şeyler oluyordu.
Şehrin ışıklarında da, senin gözlerinde de aynı şeyleri görüyordum.
Sevgiyi, umudu, aşkı, hasreti, ayrılığı ve sonsuzluğu...
Galiba ben sana aşık olmuştum inceden inceye
Ne dersin "nisan yağmuru..."
Ama sen bunu bilmiyordun, ki zatende bilmedin...
Aklımda, nedenlerini ve cevaplarını bilmediğim bir sürü soru var.
Ve bütün sorularında cevap anahtarı sende galiba...
Belki birgün, bütün soruların cevaplarını söylersin bana, ne dersin...
Dediğim gibi, dışarıda yine yağmur yağıyor.
Ve...
Ben yine buğulu camların ardından şehri seyrediyorum...
Ve aklıma senle geçirdiğim o güzel günler geliyordu.
Geçmiş ile şimdi arasında birtek ne fark var biliyor musun?
Geçmişte, buğulu camların ardından şehri beraber seyrederdik.
Şimdi ise ben yine yalnız seyrediyorum...
Belkide sende gökyüzünden, meleklerin yanından beni seyrediyorsundur.
Ne dersin "nisan yağmuru..."
Belkide...